Ritueel …

Ontleend aan Middelfrans rite ‘cultus, ceremonieel’ [1535; Rey], eerder al rit ‘gebruik, gewoonte’ [1486; FEW], dat ontleend is aan Latijn rītus ‘godsdienstig gebruik of ceremonie’, ook algemeen ‘gewoonte, gebruik, manier’

Vanmiddag weer de kracht van een ritueel ervaren. Het was heerlijk weer in het bos en we liepen zonder een woord te wisselen door het bos. Zoekend naar een plekje waar het goed voelde. Af en toe bleven we staan. Haast speurend naar de juiste plek voor het uitvoeren van zijn ritueel. De bomen werden bekeken, de lucht, de inval van de zon. Ik gaf aan dat wij alle tijd hadden. Ik kreeg een kort knikje terug om aan te geven dat hij het begrepen had. Ik vernam dat de voorbijgangers in het bos als storend werden ervaren, maar bleef stil. Getrokken door een onzichtbaar koord liep hij door het bos, ik volgde en hield hem nauwlettend in de gaten.
Ik voelde de kracht van het koord, de vast beslotenheid waarop hij zijn zoektocht deed. Een manier die ik nog niet eerder had ervaren. Aangetrokken door het licht in het westen en door een opvallend grote spar, trekken lopen langzaam verder. De spar is hoog, we leggen ons hoofd in de nek om de top te zien. Toch is dit het niet, maar nog geen 25 meter verder blijven we staan. Haast schor fluistert hij: “Hier is het”. Ik word geraakt door zijn emotie. Als een soort thuiskomen lijkt het. Zijn uitstraling is bijzonder, zijn gezicht straalt als dat van een kind dat eindelijk thuis komt. Ik vraag of hij weet wat hij gaat zeggen en hoe? Hij knikt en met het gezicht naar de ondergaande zon staat hij wijdbeens. Ik neem gepaste afstand en laat hem alleen. Hij heft zijn armen breeduit omhoog en zegt emotioneel, maar luid zijn ding. Hij wil weglopen, huilt hardop, komt weer terug en gaat tegen de boom staan. Ik ben geroerd, zo mooi. Minuten gaan voorbij, wij zijn alleen, het bos lijkt verlaten. Schemering valt en in het westen kleurt de lucht nog mooier. Wat ben ik blij dat ik dit mag meemaken. Hij laat de boom los en maakt nog wat foto’s. Ik aanschouw alles en slik een keer extra. Het lijkt geslaagd dit ritueel. Langzaam slenteren we door het bos. Als we de plek van het ritueel ruim achter hebben gelaten, vraag ik voorzichtig hoe het gaat.
Het blijft nog even stil, ik laat de stilte gewoon zoals het is. Na zo’n 100 meter zegt hij dat het goed gaat. Nog diep geraakt van binnen maar opgelucht. Had verwacht dat hij zich meer bevrijd zou voelen. Ik geef aan dat de emotie nog weg moet zakken en hij zichzelf daarin tijd moet gunnen. Ik vraag ook waarom die plek, maar ik verwacht geen antwoord als het te moeilijk is om uit te leggen. Het blijft even stil, het vogelhuisje en dan vooral het nummer van het huisje. Dat komt overeen met het huisnummer waar mijn zijn overleden, ik aarde daar bij die boom.
Ik voel de emotie als hij mij dat vertelt en denk bij mijzelf: dit komt goed, dit draagt bij, bij het verwerken van zijn verlies.

Plaats een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *