Het is moeilijk …

Vandaag sprak ik iemand die behoorlijk in de knoei zat, heel veel persoonlijk leed. De avond ervoor was er wat gebeurd wat heel veel emotie los maakte. Ik ken de persoonlijke situatie enigszins en het raakte mij ook. Ik voelde het verdriet, de onmacht, maar voel ook dat de pijn punten dieper verstopt zitten. Ik heb geprobeerd om eerst rust over te brengen tijdens het telefoon gesprek en even voor die persoon een luisterend oor te zijn.
Radeloos, boos, verslagen zijn wel de belangrijkste sleutelwoorden, gevoed door een gevoel van persoonlijk falen. Een sterk verlangen naar stabiliteit, maar onderhuids draagt die persoon van alles mee. Hulp van een coach of een psycholoog is zeker niet verkeerd zijn. Ik weet zelf ook dat dergelijke hulp weer nieuwe focus geeft voor de toekomst. Je moet er aan toe zijn, je moet zelf de eerste stap durven te nemen.

De eerste (o zo moeilijke stap) door te erkennen dat je het alleen niet meer op een rij krijgt. Je open stellen aan iemand die je vertrouwd, die samen met jou opzoek gaat naar het grote onbekende. Het is erg moeilijk omdat je misschien bang bent voor het onbekende, maar wanneer je niet op zoek gaat, blijft dat gevoel je iedere keer weer achtervolgen. Vooral wanneer je de wetenschap hebt, dat het een terugkomend probleem is. Ik vaak gezien dat die mensen die dapper waren om hulp te zoeken ook daadwerkelijk geholpen werden en dat het leven weer focus kreeg voor de toekomst. Ik begrijp  heel goed dat het geen eenvoudige stap is, maar zeker het proberen waard.

brave-to-ask-for-help

Plaats een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *